Foto's van de Wenen trip zijn te vinden op: http://picasaweb.google.com/himpe.stevenljp/2007Wenen

 

Er zijn er enkele toegevoegd sinds de eerste selectie, later volgen er nog meer. Enjoy!

 

 

 

 

 

 

 

 

And bullet proof... I wish I was.

 

 

 

 

 

 

1. Nieuw Radiohead album 'In Rainbows', te downloaden op hun site voor een zelf gekozen prijs vanaf 10 oktober. Eindelijk nog eens een cd van de beste groep van de afgelopen 20 jaar.

2. Een nieuw Counting Crows album in de loop van november. Idem ditto eindelijk...

3. Nieuwe foto's op deze spees van de Turkije reis, hopelijk deze week nog. Eindelijk...

4. Nieuwe foto's ter meerdere eer en glorie van Gent, stad der steden. In de loop van de komende weken. Het werd tijd !

5. Zever ! Gezever !

 

Vandaag weer vruchteloos gezocht naar woorden. Het is duidelijk dat ik geen Ovidius ben en dat dus niet alles wat ik schrijf automatisch in versvorm verschijnt. Om niet te zeggen niks van wat ik schrijf. Ik wou mysterie en een vage maar on(be)grijpbare schoonheid oproepen, in een gedicht dus, maar uit de nevelen van mijn brein komt helaas geen witte rook, zeer tot mijn frustratie. En dus luister ik maar eindeloos naar César Frank's pareltje "Prélude, fugue et variation" (opus 18), welke perfect de sfeer weergeeft die ik zo graag in woorden zou gieten, mocht ik er genoeg talent voor hebben. Het toont misschien eens te meer aan dat enkel muziek in staat is de diepste uitdrukking te geven aan gevoelens. Dus zal ik maar volstaan met een vergelijking die oneer doet aan dit prachtige pianowerkje: Stel je voor, er hangt een dunne mist over de weiden, je wandelt erin rond, maar verliest de weg. En net voor je in paniek raakt hoor je in de verte pianoklanken zingen, boven de witte nevelen uit. De mysterieuze maar innig mooie melodie geeft je weer wat vertrouwen, en je probeert je weg te vinden naar de bron van die prachtige geluiden. Maar in welke richting je ook stapt, de ijle klanken worden nooit luider, en je verliest nu elk gevoel voor richting. Toch vind je dat nu niet meer erg. Liever stap je blind rond in de nevels, met je handen grijpend naar die niet te grijpen noten, dan dat de mist zou optrekken, en de onmisbaar geworden geluiden mee zouden oplossen tot een ijzige stilte.

 

En zo strompelen we waarschijnlijk allemaal in de mist, zoekend naar het gelukzalige. En waaschijnlijk knallen we dan al eens tegen een boom, of struikelen over een tak. Misschien lopen we regelrecht het moeras in... Het geeft echter niet, zolang die hoopgevende muziek ons maar niet in de steek laat...

 

Dat soort sfeertje dus. Maar luister er gewoon eens naar, sluit je ogen en geniet. Het is op aanvraag bij mij te verkrijgen.

ODI et AMO, quare id faciam, fortasse requiris.

Nescio, sed fieri sentio et E-X-C-R-U-C-I-O-R !!!!

 

 

en

 

 

mulier cupido quod dicit amanti

in vento et rapida scribere oportet aqua...

 

 

Na Catullus ben ook ik daarachter gekomen. Het wordt stilaan tijd om Ovidius' Remedia Amoris boven te halen.  :x

 

Nu het jachtseizoen geopend is was het weer eens tijd om nieuwe schoenen te gaan zoeken. Altijd een delicate operatie. Niet dat ik zo'n moeilijke mens ben, maar op het vlak van schoenen kunnen geen compromissen gesloten worden. En er kan heel veel fout gaan: te lomp, te lang, verkeerd kleur, te oubollig, te veel gaten voor de veters (nestels in het schoon-Vlaams), te grote gaten, een lelijke streep langs de zijkant, verkeerde stof, ... Onnoemelijk veel dus. Om nog maar te zwijgen over overijverige winkelbediendes die je willen bijstaan in je keuze. Gelukkig was het deze keer niet te doen in 't fabriekske waar het protoype schoonmoeder rondloopt: een ouwe heks inclusief permenant en zwarte ouw-metenrok tot over de knieën, met de grootste zaagstem allertijden. En zagen kan ze, in haar boertige meetjeslands dialect (moa manneken togh, edde nou nogh ni gekooozn?). Maar uiteindelijk hebben we toch een keuze kunnen maken, waar we voorlopig kunnen mee leven.

 

Waar ik nog steeds niet van te overtuigen ben zijn sandalen. Niet dat we beschaamd zijn over onze voeten, daar niet van, maar toch, dat trekt op niks (denk ik toch, moest ik het proberen). Wat mij vooral stoort is dat het er zo comfortabel uitziet: twee of drie dikke brede lederen riemen, een vette zool daarronder, en zo onverdraaglijk luchtig. Waar ik misschien van te overtuigen zou zijn, zijn sandalen Romeinse stijl, en dan in het bijzonder de legerversie: met spijkers beslagen zolen, vele striemende dunne repen leer die hun sporen achterlaten op uw voeten en doorlopen tot boven de enkels. Dat is heel wat anders dan die tegenwoordige mietjessandalen! Ik weet het, diep in mij schuilt een keizer Caligula ('soldatenlaarsje'), als kind zo genaamd wegens zijn voorliefde voor het soldatenschoeisel toen hij ronddartelde aan de grenzen van het duistere Germanië waar zijn vader veldheer was. Voorlopig heb ik echter nog geen plannen om in navolging van Caligula mijn paard tot consul van Rome te benoemen, (gesteld dat ik een paard zou hebben, natuurlijk...). Bij deze dus: wie vindt mij Romeinse sandalen?

 

 

 

Aldus de proloog van het boekje genaamd 'De Alchemist' van de Braziliaanse schrijver Paulo Coelho. Dit 'Le petit prince'-genre verhaaltje is echt heel schitterend, en een dikke aanrader, ook al is het een flinterdun boekje. Vol levenswijsheden zonder belerend of complex te zijn, of hoe filosofie eenvoudig en voor iedereen toegankelijk kan zijn. In de hoop dat deze proloog u tot actie aanzet: lezen die handel !

Het is alweer eventjes geleden dat wij de pen ter hand hebben genomen. Tijd dus om nog eens in actie te schieten. Om strikte redenen van censuur zullen we het voor een keer niet hebben over de favoriete voetbalclub van uw reporter ter plaatse. Laten we dat voorbehouden voor meer succesvolle tijden. Vandaag zullen we het hebben over onze gevleugelde vrienden. Neen, niet over die tortel die onlangs in mijn dakgoot (en open raam) bronstig stond te roekoe-en om 5u in de ochtend. (Dit soort wezens is reeds lang tot vijand verklaard. Voornamelijk sinds ik bescheten ben door dergelijk ongedierte op het centrale stadsplein van Assisi (de foto's daarvan vallen ook onder censuur, men hoeft er dus niet naar te vragen, noot van de redactie)).

 

Onze gevleugelde vrienden de Counting Crows, is het onderwerp dat wij hier zullen aansnijden. Muziek dus. Deze Amerikaanse band, van oorsprong uit California, behoort naast het onovertroffen Radiohead en groepen als U2 en Coldplay tot mijn alltime favourites. Het genre zou je melodische emo-rock kunnen noemen, met een stevige scheut Country-invloeden eraan toegevoegd. Waarom ik vrij zot ben van hun muziek? Een beetje een cocktail van redenen.

 

Allereerst zijn er de lyrics. Eigenlijk heb ik nog geen andere groepen tegengekomen die zo'n sublieme lyrics schrijven. Om dat te illustreren een stukje uit Hard Candy:

 

 

Geef toe, dat is niet slecht als ge zo'n dingen kunt neerpennen.

 

Samenhangend met de prachtige lyrics is de melancholie die uit (toch een groot deel van) de songs spreekt. Geef toe, van tijd tot tijd is er niks 'leukers' dan je eens goed rond te wentelen in de poel van melancholie en zelfbeklag. Ondergetekende durft zich daar in ieder geval wel eens schuldig aan maken soms, in minder opgewekte stemmingen. Maar toch, dat kan eens goed doen, niet? Hoe dat melancholische effect bekomen wordt. Enerzijds de lyrics dus, maar voor een groot deel ook de stem van zanger Adam Duritz. Met zijn stem beheerst hij het volledige pallet en scala aan emoties. Leg daarbij de zeer melodische songs die ook veel vrijheid laten qua manier van zingen en improvisatie, en ook nog eens een veelheid aan instrumenten (piano, gitaren, bass, drumm, accordion, keyboards, mandoline, ...) en je krijgt de sound die Counting Crows zo typerend maakt.

 

Ik heb nog maar één keer het genoegen gehad de Crows live aan het werk te zien, maar ik kan u zeggen, ook live zijn ze schitterend subliem. Hoop dat ze toch nog eens in België zullen passeren. Intussen is het wachten op de nieuwe cd die ergens in het najaar zou moeten uitkomen. Voor de onverlaten die hen niet kennen, luister naar volgende liedjes en u zal versteld zijn en alleen maar meer willen: Round Here, Mr. Jones, Goodnight Elisabeth, Hard Candy, Holiday in Spain.

 

Steeds tot uw dienst,

 

Uw Gompie

Ik heb hem gezien !

 

Sinds gisteravond, 22u20, kan ik met een gerust gemoed in vrede sterven (vermoedelijk komende zondag al, ergens tussen kilometer 14 en 15 in de 'konaainepaaip' door de verzengende hitte tijdens de Antwerp 10 miles). Ik, Gompie, heb een live uitvoering van de 9de symfonie van Beethoven bijgewoond! En of het machtig was? Schitterend was het! Op enkele details na, zoals de tbc-lijders in de zaal die alweer in groten getale waren opgekomen, of de bomma met het veel te brede hoofd en afgrijselijke blonde kapsel die voor mij zat en mijn uitzicht verpestte. Maar voor de rest, ma man toch!!!

 

De intrede in de zaal begon overigens met een verrassing: het aantal stoeltjes op het podium zag er verdacht laag uit. Het zou toch geen light-versie gaan worden? Enige ontgoocheling begon al binnen te sijpelen. We lieten het echter niet aan ons hart komen, en de spanning was te snijden de seconden alvorens de eerste zachte noten zouden klinken, snel gevolgd door de 'un poco-zeg-maar-mucho maestoso' opener. Helaas! Niks van dat! Een mij onbekend werk weerklonk. Paniek in de tent, wtf zijn ze aan het spelen? Het was toch de 9de? Het werd nog warmer in de bloedhete zaal, sijpelende zweetdruppels. Rustig rustig, ze spelen gewoon eerst een ander werk. Waarom zouden er podia links en rechts staan van het orkest, dat kan toch niet anders dan voor het koor zijn straks, toch? Na een dik halfuur kwam de pauze, snel spieken op het programmablad van een bomma rechts voor leerde dat we zonet de 1ste symfonie hadden gehoord, en toen schoot het mij weer te binnen: juist ja, het was Beethoven's laatste én eerste symfonie die gespeeld zouden worden, om het contrast en de evolutie van de grootmeester aan te tonen. Stomweg vergeten door al die maanden uitkijken naar 'de 9de'... Nooit ofte nimmer betreed ik nog een concertzaal zonder programmaboekje. In ieder geval, met genoegen zag ik dat er lustig stoeltjes werden bijgeplaatst op het podium. Niks light-versie, een atoombom zullen we krijgen!

 

Eindelijk waren we dan zover, spanning opnieuw te snijden, adem wordt ingehouden, en jawel ditmaal kwam de orkaan wél. Het orkest veranderde in een levend veelkoppig monster: krommende ruggen bij de violisten, woest ploegende strijkstokken; spastisch bewegende blazers met rood aangelopen gezichten; de paukenist, alle energie gebald in 2 stokjes; de dirigent die het monster nu eens in bedwang probeert te houden, dan weer helemaal ontketent, eerst links, dan achteraan, vervolgens rechts, hier een subtiele solo en ten slotte overal laat brullen. Spanning wordt opgebouwd, strijkers gaan in een felle discussie met blazers, de zo vertrouwde melodieën dreunen door de zaal (hoeveel keer heb ik dat cd'tje nu al opgelegd?). Het was mooi, maar er ontbrak nog iets: kippenvel. Maar het beste moest nog komen: na het 3de deel verscheen het koor. De muziek was al machtig, maar die stemmen overtreffen het nog. In feite een mooi voorbeeld dat de menselijke stem eigenlijk toch het allermooiste instrument is. En jawel toen "Freude schöner Götterfunken, Tochter aus Elysium, ..." (de 'Ode an die Freude') uit volle borst weerklonk kwamen ze: koude rillingen over de rug, haartjes die zich oprichten, en dat minutenlang! Nu het gevecht tussen het veelkoppige monster en de menselijke stem. Vertrokken gezichten in het koor - naar men zegt is dit een afgrijselijk werk voor de zangers, vooral voor de vrouwen die enorm hoog moeten gaan, tegen de pijngrens aan. Maar met een prachtig resultaat tot gevolg.

 

Met lede ogen voelde ik het einde naderen, nog één keer alles los in een vernietigende apotheose, en dan... applaus ! Als u nu denkt dat ik verzadigd ben, neen! Dit smaakt alleen maar naar meer. Bij een volgende gelegenheid zal ik dus er weer zijn, en als het kan dan op de eerste rij in plaats van boven achteraan in een hoekje. Wie dan mee wil, gelieve mij te volgen, men zal het zich niet beklagen. Enkel tbc-lijders dienen zich te onthouden.

Op vraag van de fanclub hier een kort verslag van de heroïsche strijd die Kortrijk leverde in de kwartfinales van de beker van België tegen de klungels uit Brugge. Zoals u allen wellicht reeds weet eindigde de terugwedstrijd op 1-1, nadat de heenmatch met 2-1 was verloren. Brugge door dus, maar onterecht, zoals alle aanwezigen in het Guldensporenstadion zullen beamen. De match zelf dus: de sfeer zat er al heel goed in, en de supporters stonden op scherp om de 'topploeg' uit Brugge warm te onthalen. De bezoekers konden echter helemaal niks klaarmaken, en de Kerels hielden dan ook moeiteloos stand. Het werd zelfs nog beter: via een snel uitgespeelde counter werd het verdiend 1-0 via Aloïs Nong, een goal die ons virtueel plaatste voor de halve finale (tegen Gent!). Vreugde alom en voetbalhits als 'Aan de overkant is het stil', 'Zing eens een liedje' en 'Wat zijn de boeren stil' waren niet uit de lucht. Een kwartier in de tweede helft sloeg het noodlot echter toe, als men daarvan kan spreken als de scheidsrechter vrolijk meewerkt met de 'topploeg'. Een onterechte corner voor Brugge - en slecht verdedigen van de boys in red - en de koude douche stond op het bord: 1-1 en Brugge weer geplaatst. De veeka bleef echter niet bij de pakken zitten en trok moedig ten aanval: Stijnen was maar net op tijd bij een doorbraak van 'Jara' Jarakovic, en haalde enkele minuten later de eveneens doorgebroken Aloïs Nong foutief (en nog geen klein beetje) onderuit. Rood en penalty denken wij dan, maar niet volgens de scheids, die buitenspel had gezien. We gaan hier niet beweren dat het zeker geen buitenspel was, maar ondergetekende had toch héél graag die beelden opnieuw gezien (geen dank aan de VRT die in hun verslag in het journaal enkel de peanutkansjes van Brugge toonde). Het einde naderde en dan stelt zich de vraag: Tubi or not Tubi? We hebben het hier over Christian 'Teletubby' Landu Tubi, de snelste spits in 2de klasse, en tevens ook de grootste lomperd in 2de klasse, die steevast over zijn eigen benen struikelt, open kansen op keepers of naast schiet, of zich anders verslikt in onmogelijke dribbels. Tubi viel nog in, we hoopten dat hij pepe Clement eraf zou lopen, maar helaas, het mocht niet zijn. De stand bleef 1-1 en de veeka uit de beker, maar met opgeheven hoofd !

 

Wij wezen hier reeds op de fouten van de wedstrijdleiding, en het moet gezegd, nog maar weinig zagen wij bekwame scheidsrechters in het Guldensporenstadion de afgelopen maanden (uitzondering voor de zwarte arbiter Nzolo, schitterend toch hoe hij rode kaarten geeft met de glimlach). Een dikke week geleden werden wij opnieuw slachtoffer van zo'n amateur: maar liefst 10 gele en 2 rode kaarten in een match die nooit onsportief was. Ooit al een scheids gezien die kaarten trekt naar spelers op 30 meter afstand, alleen maar omdat ze een vragend gebaar maken bij alweer een onterechte beslissing? Gevolg: voor de cruciale match op het veld van KV Mechelen 3 basisspelers geschorst, tel daar nog 3 blessures bij, en je weet hoe laat het is. En dan zijn ze verwonderd bij de voetbalbond dat Kortrijk dit soort broodroof voor de rechtbank brengt. Dit nadat door de incompetentie (of moeten we zeggen corruptie?) bij de voetbalbond vorig jaar al de eindronde onterecht werd gemist (én de kans op 1ste klasse en bijhorende inkomsten). Blijkbaar mag er geen 5de West-Vlaamse club meer bijkomen in eerste; (al zijn het er maar 4, de fusieclub uit Zulte ligt nog net in Oost-Vlaanderen.)

Hij lijkt mij de gelijke van een god.

Hij lijkt mij zelfs de goden te overtreffen, als ik dat mag zeggen,

Hij, die tegenover je zittend,

Kijkt en luistert

 

Naar je zoete lach, wat mij ongelukkige,

Helemaal van streek maakt: want zodra

Ik naar je kijk, ... , stokt mijn stem

In mijn keel;

 

Mijn tong is als verlamd, en onder mijn leden

Smeult een teder vuur; het bloed

Gonst in mijn oren, en het diepste donker

Bedekt mijn ogen.

 

Toezien, Gompie, maakt je kapot.

Toezien maakt je gek en onbezonnen,

Toezien heeft voorheen koningen

En rijke steden ten gronde gericht.

She walks in beauty  -  Lord Byron

 

 

 

Jawel, ik heb hem denk ik eindelijk gevonden: mijn favoriete poëet. Leuke dichters genoeg, maar niemand die uitstak boven de meute. Zoals dat het geval is bij Beethoven, die alle andere componisten die ooit leefden en ooit nog zullen leven moeiteloos verpletterde onder zijn briljante muzikale talent. Maar ik ben weer aan het afwijken, en misschien ietwat aan het overdrijven ook. Mijn all-time favoriete poëet dus: Edgar Allan Poe! Subliem, schitterend, welk een sfeer die kan oproepen! Het moeiste voorbeeld is waarschijnlijk zijn beroemdste werk: 'The Raven'. Beeld u in: je zit thuis, helemaal alleen, buiten is het donker, er is een zware storm. Je bent er al niet helemaal gerust op door het weer, en je zit een boekje te lezen om uw gewone beslommeringen te proberen vergeten. En dan, plots, hoor je gerammel aan je deur. En je probeert jezelf gerust te stellen: het is maar een late bezoeker, het is maar de wind, ... Klinkt bekend? Zo'n sfeertje roept dit meesterwerk dus op. Maar naast het oproepen van sfeer is er ook nog het meesterlijke spel met de taal: ronkende alliteraties en kleurrijke assonanties, prachtige rijmen. Maar ik kan denk ik het beste de eerste strofe hier neerpoten, want ik zie sommigen weer sceptisch kijken.

 

Hier gaan we:

 

 

 

 

En zo gaat dat 3-4 bladzijden door, want het is een lang gedicht. Maar geef toe, als men die regels leest, het heeft iets! Vrienden van de poëzie als jullie allen zijn, en overtuigd door ondergetekende, weet ik zeker dat jullie nu onmiddellijk op het net het hele gedicht gaan opzoeken. Voor die enkele snode cultuurbarbaar die dit onbegrijpelijkerwijs toch niet zou doen zal ik hier ook nog het gedicht 'Annabel Lee' zetten, om hem toch te overtuigen van de kracht van Poe's gedichten.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ook nog redelijk lang in feite, maar geef toe: onbeschrijflijk mooi! Even nog iets over Poe's leven zelf. Zoals gewoonlijk bij mijn idolen (help, zegt dat iets over mij?) hebben we hier weer te maken met een kerel die niet het meest gelukkige leven had. Geboren als wees, aan drank, drugs en lagerwal geraakt door schulden, miskend door critici uit zijn tijd, zijn vrouw vroeg gestorven, ... Op een dag was hij drie dagen verdwenen. Ze vonden hem terug in de goot, in ijlende toestand en andermans kleren. Enkele dagen later overleed hij. Hij is nooit meer voldoende bij bewustzijn geweest om te kunnen zeggen hoe hij daar is terecht gekomen.

 

Maar respect ! Iemand die zo'n dingen kan schrijven is een held! En wie het daar niet mee eens is komt in aanmerking voor 'den djoef van de week'. Ugh!

De gloriedagen van weleer zijn terug aangebroken !

 

De veeka is doorgestoten tot de kwartfinales van de Beker van België, dit na een allesverpletterende 4-2 overwinning tegen de kanarievogels uit Sint-Truiden (vergeten zangzaad te geven?). Kortrijk speelde alweer op Champions League niveau (houdt uw bretellen vast Mourinho, we komen eraan!) en de goals waren van een ongekend hoog niveau. Eerder was ook eersteklasser Brussels al gewipt in de beker. Volgende op het lijstje: Club Brugge. Jawel, een mooie derby in de kwartfinale. Om begrijpelijke redenen had ik liever tegen AA Gent gespeeld, maar we houden dat toetje voor in de halve finale. Als Gent erin zal slagen de halve finale te halen uiteraard... Voor Kortrijk zal dit een formaliteit zijn: trainer Emilio Ferrera zal het toch maar enkele weken meer uitzingen bij Brugge, we weten al wat de druppel zal zijn om tot ontslag over te gaan.

 

Afspraak op 28 februari en 14 maart!

Bij gebrek aan eigen inspiratie zal ik af en toe een gedicht posten van dichters die naam waardig.

 

Zoals dit pareltje van de Vlaamse poèt maudit en junkie, Jotie 'T Hooft. Wat ging daar niet van geworden zijn indien hij geen einde aan zijn leven had gemaakt op 21-jarige leeftijd... Dan was hij zeer waarschijnlijk onze grootste vaderlandse dichter geworden.

 

 

 

 

 

En nog eentje om het af te leren:

Een stille ontmoeting

Dit nachtelijke brouwsel toen ik de slaap niet kon vatten:

 

 

Slapeloos, wat bedrukt door zorgen,

staarde ik uit het raam, en ik dacht:

wat zal hij brengen, de dag van morgen,

die zich verhulde in de nevelen van de nacht.

 

Ik hoopte op een geruststellend teken,

een lichtpunt in het vale schijnsel van de maan.

Maar waar mijn turende ogen ook keken,

ik zag daar nergens heldere sterren staan.

 

Het bleke licht versluierde hun geheimen,

en na een tijdje werden mijn kijkers eindelijk loom,

terwijl een milde slaap hen deed bezwijmen,

en er toch een fonkelende ster verscheen, in een droom.

 

 

 

 

 

 

Tijd dat we eens over een van mijn idolen spreken. Ik zie het u denken, is hij daar weer? Ja, hij is daar weer! Hij is daar weer met zijn Beethoven! Maar men moet weten, dat heeft een reden, want Beethoven is de allergrootste!! (Het verzamelde gilde der klassieke muziek liefhebbers schiet mij af wegens mijn enge visie, maar het kan mij niks schelen, want niks is mij treffender dan Beethovens muziek, Ugh!). In die muziek zit het hele spectrum van emoties: zacht, razend, frivool, ernstig, gevoelig, monumentaal, breekbaar, ... Ik ben er zot van! Ook dat levensverhaal van die weerbarstige Beethoven, dat moeilijke karakter (maar er zijn verzachtende omstandigheden, gezien zijn dramatische handicap), spreekt tot de verbeelding. De miserie begon al tijdens zijn vroege jeugd: zijn zatte vader had zich in het hoofd gehaald dat zijn talentvolle zoon het nieuwe wonderkind moest worden, in navolging van Mozart die 15 jaar eerder als vierjarige snotaap de Europese hoven met verstomming had geslagen. Daartoe verplichtte hij Ludwig om urenlang te oefenen op zijn piano, zoniet volgde een pak rammel. Op 17-jarige leeftijd verliet Beethoven voor het eerst zijn geboortestad Bonn (zijn grootvader was overigens afkomstig van Mechelen, vandaar Van Beethoven, en niet Von Beethoven), om naar de muziekhoofdstad Wenen te gaan. Aldaar zou hij voor Mozart gespeeld hebben die opmerkte: 'hou dat gastje in de gaten, de wereld gaat daar nog van horen'. In de volgende jaren bouwde hij een enorme reputatie op als pianovirtuoos, en kwamen ook de eerste eigen werken. Het grote drama begon rond zijn 30ste, in 1801: zijn gehoor ging achteruit. Kan een componist nog grotere ellende overkomen? De vechtjas in hem kwam echter boven, en zo schreef hij in een brief: 'Ik zal het Lot bij de keel grijpen; het zal mij zeker niet compleet buigen en vernietigen!' Het mocht echter niet helpen, enkele jaren later was hij helemaal doof en moest zijn verdere leven afgesneden van de buitenwereld verderzetten. Het zou voor minder op uw gemoed werken. Maar dat alles belette hem niet om zijn grootste meesterwerken te schrijven. Maar genoeg nu over zijn leven, ik zie dat sommigen in slaap dreigen te vallen. Daarom, over naar de 9de.

 

De 9de inderdaad, want meer moeten we niet zeggen, dat volstaat al om de wereldberoemende 9de symfonie te benoemen, een wervelend, intens, razend spannend muziekwerk. Ik kijk uit naar de dag dat de 9de eens zal uitgevoerd worden hier ergens. Daar moet ik bij zijn !! En op de eerste rij ! Ik zie het zo voor mij: vol spanning zal ik in mijn stoeltje zitten, mijn hart zal beginnen pompen bij die eerste muisstille noten van het eerste deel, die al na enkele seconden overgaan tot die machtige overdonderende pletwals, die koninklijke orkaan van geluid die over mij zal stromen, en mijn haren zal overeind zetten. Want als ik u één tip kan geven: Beethoven moet men luid zetten! Ik zal mij laten meevoeren in het iets frivolere, maar niet minder indrukwekkende 2de deel. In het kalme 3de deel zal mijn arme hart weer wat tot rust kunnen komen, om het op te laden voor deel 4, dat ons prachtige Europese volkslied herbergt (waarbij alle andere nationale hymnes in het niets zinken, en dat fanfaredeuntje van het Belgisch volkslied nog het meest vanal), en hierbij zal ik opnieuw kippenvel krijgen. En tenslotte, bij het laatste deel, waar het koor de 'Ode an die Freude' (ode aan de vreugde) zingt, zal ik mij moeten inhouden om niet mee te brullen. Voor wie nog nooit de 9de volledig heeft gehoord, doet dat zo rap als ge kunt !!! Zet het luid, zeer luid, en word verpletterd !!! Als ik daarna nog één ellendeling hoor beweren dat klassieke muziek saai is! Ik kan u overigens de versie van Deutsche Grammophon met de beste dirigent ever Herbert Von Karajan ten zeerste aanraden. Lekker monumentaal gespeeld wat het nog beter doet uitkomen. Bon, niet dat ik geloof dat iemand daar ooit naar gaat luisteren omdat ik hier zeg dat men dat moet doen. Wie leest dit eigenlijk anyway? :p  Maar toch, als ge het doet, ge zult mij eeuwig dankbaar zijn!

 

Een ander werk dat ik niet kan nalaten te vernoemen is de 'Mondschein' pianosonate, een werkelijk prachtig stuk. Het eerste stukje voelt enorm droevig aan, maar toch zo intens mooi. En het 3de deel is een wervelstorm op piano :) Schitterend om te horen. En ooit, ooit !!, al is het over 50 jaar, zal ik 'Für Elise' kunnen spelen op piano!!!

 

Maar laat ik hier afsluiten met Beethovens laatste woorden: 'comedia finita est' (heel erg vrij vertaald: genoeg gezeverd!)

 

 

Gompie