| Steven's profileGompiopolisPhotosBlogLists | Help |
|
June 10 Herr Flick Gegroet gij allen, Vandaag spreken wij u toe als Herr Flick, de Gestapo mankepoot uit Allo Allo. Dit ten gevolge van een 'gel'inspuiting in de rechterknie, waardoor wij genoodzaakt waren met gestrekt been rond te huppelen, en dit afgedwongen door middel van een gipsen constructie rond het been. Toegegeven, het was plezant. Keken wij vroeger niet vol jaloezie toe naar diegenen op school die in het gips zaten? Hoe behulpzaam iedereen was voor deze sukkelaars? Hoe zij gingen lopen met alle aandacht (ja en nog het meest vanal met die van die schone deerne)? En hoezeer zij uitblonken in hun rol van hulpeloze slachtoffers, dikke fakers dat zij waren? En nu zelf, eindelijk, na 24 jaar, met indrukwekkende zwachtels rond het been! Zelfs krukken waren opgetrommeld, alleen spijtig dat ze niet nodig waren ('Gij moogt erop steunen.'). Toch, stiekem geposeerd voor de spiegel, met krukken. Hoe leuk is het toch zo één stok omhoog te kunnen steken, en er nonchalant mee in het rond te wijzen, om daarna in gezwinde tred rond te huppelen op die steunen ('Zie eens hoe moedig ik mijn ellende draag'). Maar, geen krukken nodig dus. Spijtig, doch niet getreurd. De huisgenoten laten draven (maar ze doen het uit eigen beweging!) 'Een ijskreempje?' 'Mja.' 'Een kussentje onder uw been?' 'Goh ja, waarom niet.' Heerlijk. Het zou alleen nog leuker zijn moest dit alles gebeuren door een peloton schoonheden i.p.v. door uw ma, maar dat was waarschijnlijk teveel gevraagd. Helaas zit mijn rol van sukkelachtige, meelijwekkende-doch-moedig-zijn-leed-dragende gebrekkige er alweer op. Het was maar voor 24 uur... Vanaf nu worden wij terug verondersteld zonder moeite de wereld te kunnen dragen. Niks aan te doen, dit is een wrede wereld. Met groetjes, Gompie June 01 L'avenir est un long passéL'avenir est un long passé - Manau Une pupille noire entourée de blanc. Le visage fatigué braqué sur un lieutenant. L'ordre sera donné dans quelques instants. Deuxième assaut de la journée et Marcel attend. Il a placé au bout de son fusil une baillonnette pour lutter contre une mitraillette de calibre 12.7. Près de sa tranchée, placés à 20 ou 30 mètres, la guerre des bouchers, nous sommes en 1917. Tant de journée qu'il est là ! A voir tomber des âmes. Tant de journées déjà passées sur le chemin des dames. Marcel sent que la fin a sonné. Au fond de sa tranchée, ses mains se sont mises à trembler. L'odeur de la mort se fait sentir, il n'y aura pas de corps à corps, il sent qu'il va bientôt mourir. Comment un homme peut-il accepter d'aller au combat ? Et quand il sent au fond de lui qu'il ne reviendra pas. L'homme est-il un animal ? Comme à cette époque le mal est déjà caporal. La main du lieutenant doucement vers le ciel s'est levée. La suite, l'avenir est un long passé. Une pupille noire entourée de blanc. Le visage ciré, son regard est terrifiant. Placés à quelques pas de là, des allemands. 1944 Jean-Marc est un résistant. Il a eu pour mission de faire sauter un chemin de fer. Lui qui n'est pas homme d'action est devenu maître de guerre. Après le cyclone qui frappa sa mère et son père d'une étoile jaune, idée venue droit de l'enfer. Tant d'années passées à prendre la fuite. Tant de journées consacrées à lutter contre l'antisémite. Jean-Marc sait qu'il n'a plus de recours. Le câble qu'il a placé pour faire sauter le train est bien trop court. La mort se fait sentir, mais il n'a pas de remords, comment le définir ? C'est la nature de l'homme qui l'a poussé à être comme ça. Se sacrifier pour une idée, je crois qu'on ne résiste pas. Le mal est maintenant général, de toutes les forces armées occultes de la mauvaise époque de l'Allemagne. Au loin le train s'approche et l'on peut distinguer sa fumée. La suite, l'avenir est un long passé. Une pupille noire entourée de blanc. C'est ce que je peux voir devant la glace à présent. Je viens de me lever, il y a quelques instants. C'est difficile à dire à fond ce que je ressens. Après la nuit que j'ai passé, dur à été mon réveil. A tout ce que j'ai pu penser avant de trouver le sommeil. A toutes ces idées qui m'ont causé que des problèmes. La réalité et toutes ces images de haine. Tant d'années passées à essayer d'oublier. Tant de journées cumulées et doucement il s'est installé. Je me suis posé ce matin la question. Est ce que tout recommence, avons-nous perdu la raison car j'ai vu le mal qui doucement s'installe sans aucune morale. Passer à la télé pour lui est devenu normal. Comme à chaque fois avec un nouveau nom. Après le nom d'Hitler, j'ai entendu le nom du front. Et si l'avenir est un long passé, je vous demande maintenant ce que vous en pensez ? Comme Marcel et Jean-Marc ma vie est-elle tracée ? La suite, l'avenir est-il un long passé ? Je vous demande ce que vous en pensez. Verrai-je un jour le mal à l'Elysée. La France est-elle en train de s'enliser. L'avenir est-il un long passé ? May 05 We are the Champions !!!! 4 mei 2008 zal in de annalen bijgeschreven worden als de dag waarop KV Kortrijk kampioen speelde in 2de klasse, waardoor de kerels terug hun opwachting maken in de hoogste voetbalklasse. De tijden van weleer breken terug aan, waarop Anderlecht, Brugge, Standard en 's lands grootste clubs met een ei in hun broek naar het Guldensporenstadion trokken. Ter meerdere eer en glorie een lofzang op de hoofdrolspelers: Peter Mollez (Keeper): reflexkeeper zoals er maar weinigen rondlopen op deze aardkluit. In de hoogte nog even sterk worden en Buffon heeft een opvolger. Stéphan 'Metse' Demets (Centrale verdediger) : captain en verdedigende rots in de branding. Ontelbaar keren hebben wij ons hart vastgehouden bij de sporadische (bijna-)blunders, wij kregen hersenbloedingen toen we je het sprintduel zagen aangaan met 'frisse konijnen op de plein'. Hoezeer hebben wij geduimd dat je voor 1 keer toch zou scoren uit een corner of stilstaande fase ("Metse Metse Metse..."). Helaas het mocht niet zijn, maar toch dank voor de vele sterke matchen waar de aanvallers van de tegenstanders onzichtbaar waren. Brecht Verbrugghe (Verdediger): 'Breht Verbruhheu' (dixit stadionomroeper). Betrouwbare pion, stevige verdediger, gevaarlijke kopper. Blijf maar, Roeselare is niet goed genoeg voor u. Bram De Ly (Verdediger): Seizoen van de bevestiging, alles om een speler te worden die meer dan zijn mannetje staat in 1ste. Jimmy Hempte (Linkerwinger): Links back, links winger, middenvelder, ... U vraagt, Jimmy draait. Prachtig seizoen, Boussoufa, de tijd dat ge koning van de assist waart is voorbij, Jimmy komt eraan !! Nicolas Timmermans (Rechterwinger): Moet er daar een flankje bestreken worden? Van vanvoor tot vanachter? Een dribbeltje van tijd? Een goaltje van tijd? Dan moet u bij de Nico zijn. Blijf man, Westerlo kan uw niveau niet aan!! Daniel Calvo (verdedigende mid): Onopvallend maar o zo belangrijk. Daniel dicht de gaten. Vincent 'Vinnie' Provoost (verdedigende mid): De schakel op het middenveld, de verbinding tussen defensie en aanval, de motor, de kracht. Roeselare heeft een goede transfer gedaan, maar dan nog: Vinnie is (en blijft) een Kortrijk-boy !!! Sven Kums (aanvallende mid): Hij oogt sloom, hij ziet er een luie Anderlecht-vedette uit, maar vergis u niet: dit is talent pur sang. Biglia? Polak? Dat zijn dikke sukkels naast Sven Kums. Een doorsteekpasje, een subtiel lobje, Kummie schudt het wel uit zijn voeten. Hier gaat België nog van horen ! Istvan Backx (flankspits): Onzen 'internetspits'. Laat ze maar lachen, hoeveel amechtige losers ben je niet voorbijgesneld dit seizoen, dribbels, goals. Eerste klasse backs, begin maar in uw broek te schijten, want met Istvan en Jimmy komt de sterkste linkerflank van België eraan !!! Ernest Nfor (zwerfspits): Speler van het jaar, zonder enige twijfel. Hoe groot, 1m70-75? Veel meer zal het niet zijn, en toch, reuzen van een kop groter worden keer op keer afgetroefd in de lucht, zelden zo een sprongkracht gezien. En die inzet, lopen van hot naar her, balletjes bijhouden tot de maats komen aansluiten, dribbels, goals, technische hoogstandjes. Hier gaat niet België nog van horen, de wereld gaat hier nog van horen !!!! Cédric Bétrémieux (spits): U wil een doorbraak op kracht, u wil een goal? Dan moet u bij Cédric zijn. Puncher ! Hein Vanhaezebrouck (coach): De beste coach van België in wording, let op mijn woorden. En op wat voor een manier, aanvallend, attraktief, zo moet voetbal zijn !!! Danku Hein, en boe aan de ouwe zagen in de tribune die tegen een opbouw vanuit de verdediging zijn. Dit is modern voetbal, een bal lompweg in de 16 droppen is voor loserploegen als Anderlecht en Brugge, voor champagnevoetbal is de veeka the place to be! Wij gaan naar eerste klas !!!! Tis maar dat ge het geweten hebt ! Ik heb gezegd. April 06 Lijstje Met 3 maand vertraging, maar beter dan niet: 1. Lopen, zodra het kan. 2. Lopen als nooit tevoren. 3. Fruit eten, dagelijks, meer dan 1 stuk. 4. Terug quizzen, teammates gevraagd ! 5. Meer poëzie lezen. 6. Meer aandachtig lezen, doorgronden. 5. Avondschool doen. 6. Voor Italiaans, ofwel Duits. Teammates? 7. Fietsen. Heuvels bedwingen. 8. Fitter, happier, and more productive. 9. Mijn goddelijke status - verloren rond 11de - terugzoeken. 10. En heroveren. 11. Verbale muilperen leren uitdelen. 12. Meer stoïcijn als het moet. 13. En véééél meer epicurist als het mag. 14. Griekse geschiedenis terug uitdiepen. 15. Alle landen op de wereldkaart kunnen benoemen. 16. En hun hoofdsteden kennen. 17. Even rad met de tong als met de pen. Als het mag, en moet. 18. Vaarwel middelmatigheid. 19. Terug beginnen pompen. 20. Mooie gedichten vanbuiten leren. 21. En weten wie ze geschreven heeft. 22. Buikspieren kweken. 23. Veel opener voor zij die het verdienen. 24. En veel harder voor zij die dat ook verdienen. 25. Byebye oppervlakkigheid. 26. Meer op de voorgrond. 27. Meer verontwaardiging. 28. Veel meer ongeremd. 29. Meer stijl. 30. Meer concerten. Klassieke en moderne. 32. Veel meer uitmuntendheid. 33. Minder twijfels, meer actie. 34. Reis-foto-verslagen maken. 35. Boeken in een andere taal lezen. 36. Bescheidenheid is mooi, onopvallendheid is niets. 37. Een man van de wereld. 38. Een das leren knopen. 39. En het onthouden. 40. In mijn domein ben ìk de beste. 41. En dus zal men naar mij luisteren. 42. En zal ik dat leren afdwingen. 43. Opvallend onopvallend. 44. En niet onopvallend onopvallend. 45. Scherper, gevatter. Bliksemschicht. 46. Geen plaats voor traagheid. 47. Keep my cool. 48. Toch tegen degenen die niets meer waard zijn. 49. Openhartiger, sympathieker. 50. Audaces fortuna iuvat. 51. Weg met het slechte. 52. Het goede nog beter. 53. De financiële wereld doorgronden. 54. Reizen beter voorbereiden. 55. Doordringend leren kijken. 56. De beste en veiligste chauffer ter wereld worden. 57. Of er toch naar streven. 58. Een expressionistische impressionist. 59. Cultuur, veel meer. 60. Mens sana in corpore sano. 61. Meer schrijven. En kwaliteit halen. 62. Een vulpen kopen. 63. En ze niet kwijtraken of kapot laten vallen. 64. Weten wat goed is is mooi. 65. Het ook durven is prachtig. 66. Meer idealen uitwerken. 67. En ernaar handelen. 68. En ervoor opkomen. 69. Meer dromen. 70. Vechten voor dromen. 71. Dromen realiteit laten worden. 72. Vechten voor geluk. 73. Geluk niet door de vingers laten slippen. 73. Dus het ijzer smeden terwijl het heet is. 74. Want gereserveerdheid leidt tot niks. 75. En dus geen kansen meer laten ontglippen. 76. Wegens bang of geduld of gelijk wat. 77. NEVER EVER AGAIN IN MY LIFE nog kansen laten ontglippen !!!!!! En dan, dan komt de rest vanzelf. January 03 Running down corridors, through automatic doors...Athlete - Wires
You got wires going in
You got wires coming out of your skin You got tears making tracks I've got tears that are scared of the facts Running down corridors, through automatic doors Got to get to you, got to see this through I see hope is here in a plastic box I've seen Christmas lights reflect in your eyes You got wires going in You got wires coming out of your skin There's dry blood on your wrist Your dry blood on my fingertip Running down corridors, through automatic doors Got to get to you, got to see this through First night of your life, curled up on your own Looking at you now you would never know I see it in your eyes; I see it in your eyes You'll be alright I see it in your eyes; I see it in your eyes You'll be alright All right Running down corridors, through automatic doors Got to get to you, got to see this through I see hope is here in a plastic box I've seen Christmas lights reflect in your eyes Down corridors, through automatic doors Got to get to you, got to see this through First night of your life, curled up on your own Looking at you now you would never know Uitzichtloosheid
enzo. November 18 Foto's WenenFoto's van de Wenen trip zijn te vinden op: http://picasaweb.google.com/himpe.stevenljp/2007Wenen
Er zijn er enkele toegevoegd sinds de eerste selectie, later volgen er nog meer. Enjoy! October 29 Schouderklopje aan mezelf...Trouwe lezer,
Het ziet ernaar uit dat de dag, die sinds twee jaar met de
grootste angst werd gevreesd, uiteindelijk toch gekomen is.
Hoewel deze dag na al die tijd wel enigzins verwacht was,
is de slag toch hard aangekomen. Een uppercut. Ergens ter hoogte
van de maagstreek, waar een dikke prop lijkt samengeklonterd.
Ergens in de borst, het hart klein en verkrampt door de ont-
goocheling. En vooral in het hoofd, waar het besef dat ook
de laatste strohalm nu geknakt is, iedere gedachte aan iets
anders overheerst en onderdrukt. Maar een hoofd, dat kan je
jammergenoeg niet afleggen, en dus maalt het maar door,
dag en nacht: de droom, de hoop is over, voorbij. Definitief.
Hoe nu de pijn dragen? Dat zal lastig zijn, maar het moet.
Dit soort situaties mondt makkelijk uit in pathetische aanstel-
lerij, onredelijke verwijten en zielig zelfbeklag. Dat zullen we
dus niet toelaten, tot elke prijs; een mens hoort zijn leed waardig
te dragen. Toch blijft het gevoel van de geslagen hond onvermin-
derd aanwezig. Iedereen wil troosten, waarvoor dank, maar de
enige die dat echt kan heeft daar jammergenoeg geen zin in,
omdat diens hoofd naar veel gelukkiger zaken staat. Dat be-
grijpen we, en dat aanvaarden we.
Laat dit dus mijn enige 'stille' aanklacht zijn tegen het lot,
dat mij vooralsnog niet gunstig wil gezind zijn. Vergeef mij
hier éénmaal te verwensen dat ik weer aan de verkeerde kant
van het geluk sta. Sta mij toe hier één keer uit te huilen. Eén keer,
niet meer, de tijd zal de rest wel helen, al zal die tijd de eerste
weken eerder een vijand dan een vriend blijken.
Het zij zo, ik moet nu sterk zijn, en door de zure appel heen
bijten. Ooit zullen de tijden van geluk ook tot hier komen, en
weet dat in de tussentijd uw steun heel hard wordt geapprecieerd!
Uw Gompie October 20 Een leeg wit blad papierEr gaat niks boven het beschrijven van een leeg wit blad papier.
Geen ruitjes, geen lijntjes, geen kladpapier, gewoon wit, en leeg.
Het nodigt uit tot woorden. Woorden die zich niet rechtstreeks
willen uitspreken, te direct, te moeilijk, te beangstigend, laten
zich dan - op een leeg wit blad papier - immers graag uitschrijven.
Het lege blad nodigt ze uit, het vrààgt zich vol te laten schrijven.
In elektronische tijden doet het deugd nog eens volzinnen uit te
schrijven, in inkt, op een blad papier. geen vluchtige in hanenpoten
neergekrabbelde woorden ,op post-its, of in een hoekje van een
reeds volgekliederd kladblaadje, maar samenhangende woorden
die zinnen, alinea's, teksten vormen. Woorden in sierlijke letters.
Woorden die zich durven laten lezen, die geen angst hebben zich
te laten schrijven.
Willen begrijpen, maar niet kunnen, wegens geen verklaring. Want
de verklaring is te moeilijk om zich in gesproken schrijfsels te open-
baren, en dus blijven ze steken achter tongen van angst, die enkel
nog over koetjes en kalfjes durven praten. Woorden kunnen erger-
nissen veroorzaken, frustraties, teleurstellingen, maar niet-gespro-
ken woorden kunnen dat nog veel meer. Bovendien veroorzaken zij
hersenspinsels, juiste of onjuiste, dat doet er niet toe. Ze kwellen en
teisteren voortdurend, en dàt is wat ertoe doet.
Maar wat een geluk, dat er voor onuitspreekbare woorden lege
witte bladen papier bestaan. Zo kunnen tongen van angst omzeild
worden door letters van inkt, en kunnen hersenspinsels worden
uitgeveegd door verklaring en begrip, en misschien zelfs opluchting
en hernieuwd geduld. Immers, epistula non erusbescit, en zeker
niet bij een wit, volgeschreven blad papier.
October 03 Binnenkort te verwachten1. Nieuw Radiohead album 'In Rainbows', te downloaden op hun site voor een zelf gekozen prijs vanaf 10 oktober. Eindelijk nog eens een cd van de beste groep van de afgelopen 20 jaar.
2. Een nieuw Counting Crows album in de loop van november. Idem ditto eindelijk...
3. Nieuwe foto's op deze spees van de Turkije reis, hopelijk deze week nog. Eindelijk...
4. Nieuwe foto's ter meerdere eer en glorie van Gent, stad der steden. In de loop van de komende weken. Het werd tijd !
5. Zever ! Gezever !
September 09 In de mist, met pianoVandaag weer vruchteloos gezocht naar woorden. Het is duidelijk dat ik geen Ovidius ben en dat dus niet alles wat ik schrijf automatisch in versvorm verschijnt. Om niet te zeggen niks van wat ik schrijf. Ik wou mysterie en een vage maar on(be)grijpbare schoonheid oproepen, in een gedicht dus, maar uit de nevelen van mijn brein komt helaas geen witte rook, zeer tot mijn frustratie. En dus luister ik maar eindeloos naar César Frank's pareltje "Prélude, fugue et variation" (opus 18), welke perfect de sfeer weergeeft die ik zo graag in woorden zou gieten, mocht ik er genoeg talent voor hebben. Het toont misschien eens te meer aan dat enkel muziek in staat is de diepste uitdrukking te geven aan gevoelens. Dus zal ik maar volstaan met een vergelijking die oneer doet aan dit prachtige pianowerkje: Stel je voor, er hangt een dunne mist over de weiden, je wandelt erin rond, maar verliest de weg. En net voor je in paniek raakt hoor je in de verte pianoklanken zingen, boven de witte nevelen uit. De mysterieuze maar innig mooie melodie geeft je weer wat vertrouwen, en je probeert je weg te vinden naar de bron van die prachtige geluiden. Maar in welke richting je ook stapt, de ijle klanken worden nooit luider, en je verliest nu elk gevoel voor richting. Toch vind je dat nu niet meer erg. Liever stap je blind rond in de nevels, met je handen grijpend naar die niet te grijpen noten, dan dat de mist zou optrekken, en de onmisbaar geworden geluiden mee zouden oplossen tot een ijzige stilte.
En zo strompelen we waarschijnlijk allemaal in de mist, zoekend naar het gelukzalige. En waaschijnlijk knallen we dan al eens tegen een boom, of struikelen over een tak. Misschien lopen we regelrecht het moeras in... Het geeft echter niet, zolang die hoopgevende muziek ons maar niet in de steek laat...
Dat soort sfeertje dus. Maar luister er gewoon eens naar, sluit je ogen en geniet. Het is op aanvraag bij mij te verkrijgen. July 06 Excrucior !!!!ODI et AMO, quare id faciam, fortasse requiris.
Nescio, sed fieri sentio et E-X-C-R-U-C-I-O-R !!!!
en
mulier cupido quod dicit amanti
in vento et rapida scribere oportet aqua...
Na Catullus ben ook ik daarachter gekomen. Het wordt stilaan tijd om Ovidius' Remedia Amoris boven te halen. :x
June 30 SchoenenjachtNu het jachtseizoen geopend is was het weer eens tijd om nieuwe schoenen te gaan zoeken. Altijd een delicate operatie. Niet dat ik zo'n moeilijke mens ben, maar op het vlak van schoenen kunnen geen compromissen gesloten worden. En er kan heel veel fout gaan: te lomp, te lang, verkeerd kleur, te oubollig, te veel gaten voor de veters (nestels in het schoon-Vlaams), te grote gaten, een lelijke streep langs de zijkant, verkeerde stof, ... Onnoemelijk veel dus. Om nog maar te zwijgen over overijverige winkelbediendes die je willen bijstaan in je keuze. Gelukkig was het deze keer niet te doen in 't fabriekske waar het protoype schoonmoeder rondloopt: een ouwe heks inclusief permenant en zwarte ouw-metenrok tot over de knieën, met de grootste zaagstem allertijden. En zagen kan ze, in haar boertige meetjeslands dialect (moa manneken togh, edde nou nogh ni gekooozn?). Maar uiteindelijk hebben we toch een keuze kunnen maken, waar we voorlopig kunnen mee leven.
Waar ik nog steeds niet van te overtuigen ben zijn sandalen. Niet dat we beschaamd zijn over onze voeten, daar niet van, maar toch, dat trekt op niks (denk ik toch, moest ik het proberen). Wat mij vooral stoort is dat het er zo comfortabel uitziet: twee of drie dikke brede lederen riemen, een vette zool daarronder, en zo onverdraaglijk luchtig. Waar ik misschien van te overtuigen zou zijn, zijn sandalen Romeinse stijl, en dan in het bijzonder de legerversie: met spijkers beslagen zolen, vele striemende dunne repen leer die hun sporen achterlaten op uw voeten en doorlopen tot boven de enkels. Dat is heel wat anders dan die tegenwoordige mietjessandalen! Ik weet het, diep in mij schuilt een keizer Caligula ('soldatenlaarsje'), als kind zo genaamd wegens zijn voorliefde voor het soldatenschoeisel toen hij ronddartelde aan de grenzen van het duistere Germanië waar zijn vader veldheer was. Voorlopig heb ik echter nog geen plannen om in navolging van Caligula mijn paard tot consul van Rome te benoemen, (gesteld dat ik een paard zou hebben, natuurlijk...). Bij deze dus: wie vindt mij Romeinse sandalen? June 17 De alchemistDe alchemist pakte een boek dat iemand in de karavaan bij zich had. De kaft was eraf, maar hij kon zien wie de schrijver was: Oscar Wilde. Bij het doorbladeren kwam hij een verhaal tegen over Narcissus.
De alchemist kende de legende van Narcissus, een knappe jongeman die iedere dag zijn eigen schoonheid ging bewonderen in het meer. Hij werd zo gefascineerd door zichzelf, dat hij op zekere dag in het meer viel en verdronk. Op de plaats waar hij gevallen was, groeide een bloem, die narcis werd genoemd.
Maar zo rondde Oscar Wilde het verhaal niet af.
Hij zei dat er, toen Narciuss stierf, enkele oreaden - bergnimfen - aankwamen, die zagen hoe het meer veranderd was in een moeras van zilte tranen.
'Waarom huil je?' vroegen de oreaden.
'Ik huil op Naricissus,' zei het meer.
'Dat verbaast ons niet, dat je huilt om Narcissus,' vervolgden zij. 'Per slot van rekening liepen wij allemaal achter hem aan, maar was jij de enige die van dichtbij naar zijn schoonheid mocht kijken.'
'Was Narcissus dan mooi?' vroeg het meer.
'Wie zou dat beter kunnen weten dan jij reageerden de oreaden verbaasd. Per slot van rekening boog hij zich iedere dag op jouw oevers voorover.'
Het meer bleef even stil. Ten slotte zei het: 'Ik huil om Narcissus, maar ik heb nooit gemerkt dat Narcissus knap was. Ik huil om Narcissus omdat ik, telkens als hij op mijn oever ging liggen, diep in zijn ogen mijn eigen schoonheid weerkaatst kon zien.'
'Wat een mooi verhaal,' zei de alchemist.
Aldus de proloog van het boekje genaamd 'De Alchemist' van de Braziliaanse schrijver Paulo Coelho. Dit 'Le petit prince'-genre verhaaltje is echt heel schitterend, en een dikke aanrader, ook al is het een flinterdun boekje. Vol levenswijsheden zonder belerend of complex te zijn, of hoe filosofie eenvoudig en voor iedereen toegankelijk kan zijn. In de hoop dat deze proloog u tot actie aanzet: lezen die handel ! June 11 Uit de duistere MiddeleeuwenGhequetst ben ic van binnen,
Duerwont mijn hert soe seer,
Van uwer ganscher minnen
Ghequetst soe lanc soe meer.
Waer ic my wend, waer ic my keer,
Ic en can gherusten dach noch nachte;
Waer ic my wend, waer ic my keer,
Ghy sijt alleen in mijn ghedachte. June 05 Kraaien tellenHet is alweer eventjes geleden dat wij de pen ter hand hebben genomen. Tijd dus om nog eens in actie te schieten. Om strikte redenen van censuur zullen we het voor een keer niet hebben over de favoriete voetbalclub van uw reporter ter plaatse. Laten we dat voorbehouden voor meer succesvolle tijden. Vandaag zullen we het hebben over onze gevleugelde vrienden. Neen, niet over die tortel die onlangs in mijn dakgoot (en open raam) bronstig stond te roekoe-en om 5u in de ochtend. (Dit soort wezens is reeds lang tot vijand verklaard. Voornamelijk sinds ik bescheten ben door dergelijk ongedierte op het centrale stadsplein van Assisi (de foto's daarvan vallen ook onder censuur, men hoeft er dus niet naar te vragen, noot van de redactie)).
Onze gevleugelde vrienden de Counting Crows, is het onderwerp dat wij hier zullen aansnijden. Muziek dus. Deze Amerikaanse band, van oorsprong uit California, behoort naast het onovertroffen Radiohead en groepen als U2 en Coldplay tot mijn alltime favourites. Het genre zou je melodische emo-rock kunnen noemen, met een stevige scheut Country-invloeden eraan toegevoegd. Waarom ik vrij zot ben van hun muziek? Een beetje een cocktail van redenen.
Allereerst zijn er de lyrics. Eigenlijk heb ik nog geen andere groepen tegengekomen die zo'n sublieme lyrics schrijven. Om dat te illustreren een stukje uit Hard Candy:
On certain Sundays in November
When the weather bothers me
I empty drawers of other summer's Where my shadows used to be. She is standing by the water As her smile begins to curl In this or any other summer.
She is something all together different Never just an ordinary girl. And in the evenings on Long Island When the colors start to fade She wears a silly yellow hat
That someone gave her when she stayed. I didn't think that she returned it We left New York in a whirl. Time expands and then contracts When you are spinning In the grips of someone Who is not an ordinary girl. Geef toe, dat is niet slecht als ge zo'n dingen kunt neerpennen.
Samenhangend met de prachtige lyrics is de melancholie die uit (toch een groot deel van) de songs spreekt. Geef toe, van tijd tot tijd is er niks 'leukers' dan je eens goed rond te wentelen in de poel van melancholie en zelfbeklag. Ondergetekende durft zich daar in ieder geval wel eens schuldig aan maken soms, in minder opgewekte stemmingen. Maar toch, dat kan eens goed doen, niet? Hoe dat melancholische effect bekomen wordt. Enerzijds de lyrics dus, maar voor een groot deel ook de stem van zanger Adam Duritz. Met zijn stem beheerst hij het volledige pallet en scala aan emoties. Leg daarbij de zeer melodische songs die ook veel vrijheid laten qua manier van zingen en improvisatie, en ook nog eens een veelheid aan instrumenten (piano, gitaren, bass, drumm, accordion, keyboards, mandoline, ...) en je krijgt de sound die Counting Crows zo typerend maakt.
Ik heb nog maar één keer het genoegen gehad de Crows live aan het werk te zien, maar ik kan u zeggen, ook live zijn ze schitterend subliem. Hoop dat ze toch nog eens in België zullen passeren. Intussen is het wachten op de nieuwe cd die ergens in het najaar zou moeten uitkomen. Voor de onverlaten die hen niet kennen, luister naar volgende liedjes en u zal versteld zijn en alleen maar meer willen: Round Here, Mr. Jones, Goodnight Elisabeth, Hard Candy, Holiday in Spain.
Steeds tot uw dienst,
Uw Gompie April 20 De 9de !Ik heb hem gezien !
Sinds gisteravond, 22u20, kan ik met een gerust gemoed in vrede sterven (vermoedelijk komende zondag al, ergens tussen kilometer 14 en 15 in de 'konaainepaaip' door de verzengende hitte tijdens de Antwerp 10 miles). Ik, Gompie, heb een live uitvoering van de 9de symfonie van Beethoven bijgewoond! En of het machtig was? Schitterend was het! Op enkele details na, zoals de tbc-lijders in de zaal die alweer in groten getale waren opgekomen, of de bomma met het veel te brede hoofd en afgrijselijke blonde kapsel die voor mij zat en mijn uitzicht verpestte. Maar voor de rest, ma man toch!!!
De intrede in de zaal begon overigens met een verrassing: het aantal stoeltjes op het podium zag er verdacht laag uit. Het zou toch geen light-versie gaan worden? Enige ontgoocheling begon al binnen te sijpelen. We lieten het echter niet aan ons hart komen, en de spanning was te snijden de seconden alvorens de eerste zachte noten zouden klinken, snel gevolgd door de 'un poco-zeg-maar-mucho maestoso' opener. Helaas! Niks van dat! Een mij onbekend werk weerklonk. Paniek in de tent, wtf zijn ze aan het spelen? Het was toch de 9de? Het werd nog warmer in de bloedhete zaal, sijpelende zweetdruppels. Rustig rustig, ze spelen gewoon eerst een ander werk. Waarom zouden er podia links en rechts staan van het orkest, dat kan toch niet anders dan voor het koor zijn straks, toch? Na een dik halfuur kwam de pauze, snel spieken op het programmablad van een bomma rechts voor leerde dat we zonet de 1ste symfonie hadden gehoord, en toen schoot het mij weer te binnen: juist ja, het was Beethoven's laatste én eerste symfonie die gespeeld zouden worden, om het contrast en de evolutie van de grootmeester aan te tonen. Stomweg vergeten door al die maanden uitkijken naar 'de 9de'... Nooit ofte nimmer betreed ik nog een concertzaal zonder programmaboekje. In ieder geval, met genoegen zag ik dat er lustig stoeltjes werden bijgeplaatst op het podium. Niks light-versie, een atoombom zullen we krijgen!
Eindelijk waren we dan zover, spanning opnieuw te snijden, adem wordt ingehouden, en jawel ditmaal kwam de orkaan wél. Het orkest veranderde in een levend veelkoppig monster: krommende ruggen bij de violisten, woest ploegende strijkstokken; spastisch bewegende blazers met rood aangelopen gezichten; de paukenist, alle energie gebald in 2 stokjes; de dirigent die het monster nu eens in bedwang probeert te houden, dan weer helemaal ontketent, eerst links, dan achteraan, vervolgens rechts, hier een subtiele solo en ten slotte overal laat brullen. Spanning wordt opgebouwd, strijkers gaan in een felle discussie met blazers, de zo vertrouwde melodieën dreunen door de zaal (hoeveel keer heb ik dat cd'tje nu al opgelegd?). Het was mooi, maar er ontbrak nog iets: kippenvel. Maar het beste moest nog komen: na het 3de deel verscheen het koor. De muziek was al machtig, maar die stemmen overtreffen het nog. In feite een mooi voorbeeld dat de menselijke stem eigenlijk toch het allermooiste instrument is. En jawel toen "Freude schöner Götterfunken, Tochter aus Elysium, ..." (de 'Ode an die Freude') uit volle borst weerklonk kwamen ze: koude rillingen over de rug, haartjes die zich oprichten, en dat minutenlang! Nu het gevecht tussen het veelkoppige monster en de menselijke stem. Vertrokken gezichten in het koor - naar men zegt is dit een afgrijselijk werk voor de zangers, vooral voor de vrouwen die enorm hoog moeten gaan, tegen de pijngrens aan. Maar met een prachtig resultaat tot gevolg.
Met lede ogen voelde ik het einde naderen, nog één keer alles los in een vernietigende apotheose, en dan... applaus ! Als u nu denkt dat ik verzadigd ben, neen! Dit smaakt alleen maar naar meer. Bij een volgende gelegenheid zal ik dus er weer zijn, en als het kan dan op de eerste rij in plaats van boven achteraan in een hoekje. Wie dan mee wil, gelieve mij te volgen, men zal het zich niet beklagen. Enkel tbc-lijders dienen zich te onthouden. April 10 De Veeka versus de voetbalbondOp vraag van de fanclub hier een kort verslag van de heroïsche strijd die Kortrijk leverde in de kwartfinales van de beker van België tegen de klungels uit Brugge. Zoals u allen wellicht reeds weet eindigde de terugwedstrijd op 1-1, nadat de heenmatch met 2-1 was verloren. Brugge door dus, maar onterecht, zoals alle aanwezigen in het Guldensporenstadion zullen beamen. De match zelf dus: de sfeer zat er al heel goed in, en de supporters stonden op scherp om de 'topploeg' uit Brugge warm te onthalen. De bezoekers konden echter helemaal niks klaarmaken, en de Kerels hielden dan ook moeiteloos stand. Het werd zelfs nog beter: via een snel uitgespeelde counter werd het verdiend 1-0 via Aloïs Nong, een goal die ons virtueel plaatste voor de halve finale (tegen Gent!). Vreugde alom en voetbalhits als 'Aan de overkant is het stil', 'Zing eens een liedje' en 'Wat zijn de boeren stil' waren niet uit de lucht. Een kwartier in de tweede helft sloeg het noodlot echter toe, als men daarvan kan spreken als de scheidsrechter vrolijk meewerkt met de 'topploeg'. Een onterechte corner voor Brugge - en slecht verdedigen van de boys in red - en de koude douche stond op het bord: 1-1 en Brugge weer geplaatst. De veeka bleef echter niet bij de pakken zitten en trok moedig ten aanval: Stijnen was maar net op tijd bij een doorbraak van 'Jara' Jarakovic, en haalde enkele minuten later de eveneens doorgebroken Aloïs Nong foutief (en nog geen klein beetje) onderuit. Rood en penalty denken wij dan, maar niet volgens de scheids, die buitenspel had gezien. We gaan hier niet beweren dat het zeker geen buitenspel was, maar ondergetekende had toch héél graag die beelden opnieuw gezien (geen dank aan de VRT die in hun verslag in het journaal enkel de peanutkansjes van Brugge toonde). Het einde naderde en dan stelt zich de vraag: Tubi or not Tubi? We hebben het hier over Christian 'Teletubby' Landu Tubi, de snelste spits in 2de klasse, en tevens ook de grootste lomperd in 2de klasse, die steevast over zijn eigen benen struikelt, open kansen op keepers of naast schiet, of zich anders verslikt in onmogelijke dribbels. Tubi viel nog in, we hoopten dat hij pepe Clement eraf zou lopen, maar helaas, het mocht niet zijn. De stand bleef 1-1 en de veeka uit de beker, maar met opgeheven hoofd !
Wij wezen hier reeds op de fouten van de wedstrijdleiding, en het moet gezegd, nog maar weinig zagen wij bekwame scheidsrechters in het Guldensporenstadion de afgelopen maanden (uitzondering voor de zwarte arbiter Nzolo, schitterend toch hoe hij rode kaarten geeft met de glimlach). Een dikke week geleden werden wij opnieuw slachtoffer van zo'n amateur: maar liefst 10 gele en 2 rode kaarten in een match die nooit onsportief was. Ooit al een scheids gezien die kaarten trekt naar spelers op 30 meter afstand, alleen maar omdat ze een vragend gebaar maken bij alweer een onterechte beslissing? Gevolg: voor de cruciale match op het veld van KV Mechelen 3 basisspelers geschorst, tel daar nog 3 blessures bij, en je weet hoe laat het is. En dan zijn ze verwonderd bij de voetbalbond dat Kortrijk dit soort broodroof voor de rechtbank brengt. Dit nadat door de incompetentie (of moeten we zeggen corruptie?) bij de voetbalbond vorig jaar al de eindronde onterecht werd gemist (én de kans op 1ste klasse en bijhorende inkomsten). Blijkbaar mag er geen 5de West-Vlaamse club meer bijkomen in eerste; (al zijn het er maar 4, de fusieclub uit Zulte ligt nog net in Oost-Vlaanderen.) February 14 ...Hij lijkt mij de gelijke van een god.
Hij lijkt mij zelfs de goden te overtreffen, als ik dat mag zeggen,
Hij, die tegenover je zittend,
Kijkt en luistert
Naar je zoete lach, wat mij ongelukkige,
Helemaal van streek maakt: want zodra
Ik naar je kijk, ... , stokt mijn stem
In mijn keel;
Mijn tong is als verlamd, en onder mijn leden
Smeult een teder vuur; het bloed
Gonst in mijn oren, en het diepste donker
Bedekt mijn ogen.
Toezien, Gompie, maakt je kapot.
Toezien maakt je gek en onbezonnen,
Toezien heeft voorheen koningen
En rijke steden ten gronde gericht. January 25 Dag van de poëzieShe walks in beauty - Lord Byron
She walks in beauty, like the night
Of cloudless climes and starry skies;
And all that's best of dark and bright
Meet in her aspect and her eyes:
Thus mellowed to that tender light
Which heaven to gaudy day denies.
One shade the more, one ray the less,
Had half impaired the nameless grace
Which waves in every raven tress,
Or softly lightens o'er her face;
Where thoughts serenely sweet express
How pure, how dear their dwelling-place.
And on that cheek, and o'er that brow,
So soft, so calm, yet eloquent,
The smiles that win, the tints that glow,
But tell of days in goodness spent,
A mind at peace with all below,
A heart whose love is innocent. |
|
|