Gegroet gij allen,

Vandaag spreken wij u toe als Herr Flick, de Gestapo mankepoot uit Allo Allo. Dit ten gevolge van een 'gel'inspuiting in de rechterknie, waardoor wij genoodzaakt waren met gestrekt been rond te huppelen, en dit afgedwongen door middel van een gipsen constructie rond het been.

Toegegeven, het was plezant. Keken wij vroeger niet vol jaloezie toe naar diegenen op school die in het gips zaten? Hoe behulpzaam iedereen was voor deze sukkelaars? Hoe zij gingen lopen met alle aandacht (ja en nog het meest vanal met die van die schone deerne)? En hoezeer zij uitblonken in hun rol van hulpeloze slachtoffers, dikke fakers dat zij waren?

En nu zelf, eindelijk, na 24 jaar, met indrukwekkende zwachtels rond het been! Zelfs krukken waren opgetrommeld, alleen spijtig dat ze niet nodig waren ('Gij moogt erop steunen.'). Toch, stiekem geposeerd voor de spiegel, met krukken. Hoe leuk is het toch zo één stok omhoog te kunnen steken, en er nonchalant mee in het rond te wijzen, om daarna in gezwinde tred rond te huppelen op die steunen ('Zie eens hoe moedig ik mijn ellende draag'). Maar, geen krukken nodig dus. Spijtig, doch niet getreurd. De huisgenoten laten draven (maar ze doen het uit eigen beweging!) 'Een ijskreempje?' 'Mja.' 'Een kussentje onder uw been?' 'Goh ja, waarom niet.' Heerlijk. Het zou alleen nog leuker zijn moest dit alles gebeuren door een peloton schoonheden i.p.v. door uw ma, maar dat was waarschijnlijk teveel gevraagd.

Helaas zit mijn rol van sukkelachtige, meelijwekkende-doch-moedig-zijn-leed-dragende gebrekkige er alweer op. Het was maar voor 24 uur... Vanaf nu worden wij terug verondersteld zonder moeite de wereld te kunnen dragen. Niks aan te doen, dit is een wrede wereld.

Met groetjes,

Gompie